Lubatowa - duża wieś w Beskidzie Niskim położona w dolinie rzeki Lubatówki. Otoczona malowniczymi wzgórzami, m.in.: Kamionką (637 m n.p.m.), Osiecznikiem (633 m n.p.m.), Żabią (550 m n.p.m.) i Zygmuntową Górą (508 m n.p.m.).

 

Od początku kształtowania się na tych ziemiach osadnictwa Lubatowa i jej okolice to obszar ścierania się wielu kultur i narodów. Przez długi okres ziemie te były terenem spornym pomiędzy Państwem Polskim, Rusią i Królestwem Węgierskim. Konflikty terytorialne zostały zakończone w momencie przyłączenia Ziemi Sanockiej do Korony przez Kazimierza Wielkiego.

 

Od tego czasu nastąpiła dynamiczna kolonizacja rycerska i zasiedlenie tego regionu przez ludność polską oraz mniejszości etniczne. Aczkolwiek mieszkańcy tej ziemi niejednokrotnie jeszcze, na przestrzeni wieków, zmuszeni byli stawiać opór najazdom wroga. Lubatowa istniała już w początkach XIV wieku jako wieś królewska. 15 marca 1376 roku w Sanoku zastaje podpisany przez Władysława Opolczyka akt lokacyjny pozwalający Stanisławowi Thoce założyć na prawie magdeburskim osadę "Górki" między potokami Schowa i Lubachowa.